Το ανθρώπινο ψυχικό όργανο είναι ένα ομαδικό ψυχικό όργανο . Είναι φτιαγμένο να λειτουργεί στη διυποκειμενικότητα , είτε την εξωτερική (οι σχέσεις μας με τους άλλους) είτε την εσωτερική ( Οι σημαντικοί άλλοι μέσα μας) .

Είμαστε εμείς και οι ομάδες μας (εσωτερικές ομάδες μας) ακόμα και αν είμαστε μόνοι μας.

Επομένως εμείς δεν είμαστε εμείς … είμαστε εμείς και οι σχέσεις μας , είμαστε εμείς στην αντανάκλαση του καθρέφτη των άλλων όπως μας έχει πει ο Λακάν (Είμαστε, δηλαδή, αυτό που βλέπουν οι άλλοι ότι είμαστε ) …

Οι σχέσεις μας (και ιδίως οι πρώτες βασικές σχέσεις μας) εμπεριέχουν την ανάγκη για αποδοχή και αγάπη και αυτό μπορεί να τις κάνει τραυματικές ….Η μητέρα μου, θα πει ο θεραπευόμενος, ποτέ δεν με αγάπησε , ποτέ δεν με εκτίμησε … Η γυναίκα μου τώρα με υποτιμάει, όπως η μητέρα μου ….

«Η δυστυχία μας είναι οι άλλοι» με πολύ κυνισμό θα γράψει ο Σοπενχάουερ… Αυτοί οι «άλλοι» εγγράφονται στην ψυχή μας και επενδύονται με συναίσθημα και φαντασιώση επηρεάζοντας τελικά και τις μετέπειτα σχέσεις μας ή δημιουργώντας συμπτώματα που μας ταλαιπωρούν. Στην ουσία τα συμπτώματα είναι η άμυνα του ψυχισμού για να αντέξουμε στο έλλειμα της μητέρας , η οποία μετατρέπεται μέσα μας σε ένα κακό αντικείμενο… Και κάθε κακό αντικείμενο του τότε θα μεταφράζεται σε κακό αντικείμενο του τώρα …

Έτσι ο θεραπευτής δεν είναι μόνο ο θεραπευτής μας αλλά και οι προβολές των εσωτερικών ομάδων μας … Και αυτό λέγεται μεταβίβαση . Ο θεραπευτής, δηλαδή, θα μετατραπεί μέσω αυτής της ψυχικής διαδικασίας στον γονιό που έχουμε μέσα μας . Και θα επαναληφθεί στο πρόσωπο του η τραυματική ιστορία μας.. Τότε ο θεραπευτής θα εμπεριέξει , θα απαρτιώσει τα σκόρπια, κατακερματισμένα , ανολοκλήρωτα ενδοβαλλόμενα ψυχικά αντικείμενα του παρελθόντος. Η θεραπεία έχει ξεκινήσει …

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *